Initium vite hominis aqua et panis et vestimentum et domus protegens turpitudinem. Nunc autem gulosis non sufficiunt fructus arborum, non genera leguminum, non radices herbarum, non pisces maris, non bestie terre, non aves celi, sed queruntur pigmenta, comparantur aromata, nutriuntur altilia, capiuntur obesa, que studiose coquuntur arte cocorum, que laute parantur officio ministrorum.
Alius contundit et colat, alius confundit et conficit, substantiam vertit in accidens, naturam mutat in artem, ut saturitas transeat in esuriem, ut fastidium revocet appetituum, ad irritandam gulam, non ad sustentandam naturam; non ad necessitatem supplendam, sed ad aviditatem explendam. Ceterum tam brevis est gule voluptas, ut spatio loci vix sit totidem momentorum. Contempnitur mediocritas et superfluitas affectatur. In diversitate ciborum et varietate saporum ariditas nescit modum et voracitas excedit mensuram. Sed inde gravatur stomachus, turbatur sensus, opprimitur intellectus; et inde non sanitas, sed morbus et mors. Audi super hoc sententiam sapientis: Noli avidus esse in omni epulatione, et non te effundas super omnem escam, in multis enim escis erit infirmitas et propter crapulam multi obierunt. Esca ventri et venter escis, Deus autem et hunc et has destruet.